Τι είναι τα Βραβεία Πούλιτζερ; 


Το Βραβείο Πούλιτζερ (Pulitzer Prize) είναι ένα βραβείο των Ηνωμένων Πολιτειών, που απονέμεται κατ΄ έτος και που θεωρείται ως η ύψιστη τιμή στην έντυπη δημοσιογραφία. Το βραβείο τιμά επίσης λογοτεχνικά επιτεύγματα και μουσικές συνθέσεις. Τα πρώτα Βραβεία Πούλιτζερ απονεμήθηκαν στις 4 Ιουνίου του 1917, και πλέον ανακοινώνονται κάθε χρόνο, τον μήνα Απρίλιο. 
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CE%AF%CE%BF_%CE%A0%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B6%CE%B5%CF%81

Ερώτημα.

Θα σήκωνες ποτέ ένα βραβείο αν ήξερες ότι στάζει αίμα;

Άντε και το σηκώνεις, γιατί δεν θα μπορούσες να κάνεις αλλιώς, διότι θα έχανες την δουλειά σου, το κύρος σου,  θα το πανηγύριζες; 

Θα το γιόρταζες;

Λίγες οι εξαιρέσεις συντακτών τοπικών εφημερίδων των ΗΠΑ, που δεν πανηγύρισαν το βραβείο που πήραν στα φετινά 
Πούλιτζερ γιατί…αιματοκύλισε ο εργασιακός τους χώρος, όπως συνέβη στα γραφεία της εφημερίδας Capital Gazette στο Μέριλαντ, όπου και κέρδισαν ένα ειδικό Πούλιτζερ για την..... κάλυψη της επίθεσης στα γραφεία της εφημερίδας στις 28 Ιουνίου 2018 αλλά και για το..... κουράγιο των συναδέλφων των νεκρών την επόμενη μέρα να κάνουν ρεπορτάζ. 

Η επίθεση αυτή ήταν μια από τις πλέον αιματηρές επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων στην αμερικανική ιστορία.

Δεν πανηγύρισαν λοιπόν το βραβείο ..γιατί η είδηση χτύπησε την δουλεία τους..τον χώρο τους...το γραφείο τους.

Γιατί όμως βραβεύτηκαν;

Βραβεύτηκαν γιατί…....την επόμενη ημέρα πήγαν στην δουλειά τους.

Και έγιναν παράδειγμα προς μίμηση....το οποίο  θέλει τον άνθρωπο να βάζει πρώτα την εργασία και την καριέρα του και μετά την ανθρώπινη αξία και τη ζώη.

Δεν ξέρω αν πιάνεις τι θέλω να πω.

Δεν ξέρω πόση διάθεση έχεις να δουλέψεις όταν θρηνείς όταν η απώλεια και ο θάνατος μαυρίζουν σκέψη και λόγια…δεν ξέρω πως συνυπάρχουν την επόμενη ημέρα αυτά τα δύο…αλλα στα γραφεία της εφημερίδας συνυπήρχαν...και δυστυχώς στην νέα εποχή η απώλεια έγινε συνήθεια και η εργασία ή μάλλον η καριέρα, προηγείται της ανθρώπινης ύπαρξης και πόνου.

Η δημοσιογραφική κάλυψη πολύνεκρων επιθέσεων ήταν η αίτια να λάβουν τα βραβεία Πούλιτζερ τοπικές και μη εφημερίδες.

Η εφημερίδα Pittsburgh Post-Gazette βραβεύτηκε για το ρεπορτάζ της τον περασμένο Οκτώβριο σχετικά με την επίθεση σε μια συναγωγή της Πενσιλβάνια στην οποία σκοτώθηκαν 11 άνθρωποι.

ΟΙ συνήθεις ύποπτοι για τα πρώτα τα μεγάλα βραβεία ήταν οι New York Times και Wall Street Journal, οι οποίες βραβεύτηκαν για τις έρευνές τους που…. αφορούσαν τον πρόεδρο Τράμπ!!!

Το πρακτορείο ειδήσεων Reuters βραβεύτηκε για την έρευνά του σχετικά με την δολοφονία δέκα ανδρών Ροχίνγκια σε ένα χωριό της πολιτείας Ρακίν από βουδιστές χωρικούς και από τις δυνάμεις ασφαλείας της χώρας και ένα ακόμη για τις φωτογραφίες μεταναστών από την Κεντρική Αμερική που αναζητούσαν καταφύγιο στις ΗΠΑ.

To Associated Press (ΑΡ) βραβεύτηκε για την δημοσιογραφική του κάλυψη της πολεμικής θηριωδίας στην Υεμένη.


Τα βραβεία σας μυρίζουν θάνατο...τα βραβεία σας τα λάβατε καλύπτοντας τις σφαγές συνανθρώπων σας, και όταν σας είπαν ότι βραβεύεστε γιατί προβάλετε στη μάζα καλύτερα και πιο αξιόπιστα την εικόνα του θανατου …τότε εσείς, όπως θα δούμε παρακάτω,  ανοίξατε σαμπάνιες για να γιορτάσετε την επιτυχία σας.... εμπορευόμενοι τις τελευταίες στιγμές του άλλου.

Η ελευθέρια του τύπου…ναι μέσα από εκεί εργάζεστε ύπουλα, αυτήν υπερασπίζεστε... την θέλετε και την προστατεύετε (υποτίθεται), για να μπορείτε να γκρεμίσετε τα θεμέλια ενός πολιτισμού.

Και τα καταφέρατε....και το χειρότερο που κάνετε και βραβεύεστε για αυτό, είναι ότι σαν άλλοι οίκοι αξιολόγησης και μέσα από την ελευθερία-ασυλία του τύπου, υποβαθμίζετε  την ανθρώπινη αξία, την ώρα που αναβαθμίζεται την αξία της ύλης και των αγαθών.

Στο όνομα της εκάστοτε ελευθερίας, πόσο μάλλον της ελευθερίας του τύπου και της εικόνας, εκεί διαπράττονται τα περισσότερα εγκλήματα, διότι κάνετε κακή και εγκληματική χρήση αυτής της ελευθερίας, εμπορευόμενοι τον θάνατο.

Τέτοια βραβεία και τέτοιοι έπαινοι, είναι τα σημάδια που θα μείνουν πάνω σας και θα μαρτυρούν αυτό που υπηρετείτε, το οποίο νομίζετε ότι είναι η δημοσιογραφία αλλά υπηρετείτε την ανθρωποφαγία.

Τα άλογα της τρομοκρατίας και της θλίψης κάνουν βόλτες πάνω από κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ, ξέρετε γιατί;

Γιατί ξεχάσαμε τον Θεό; 

Ναι....φυσικά και πάνω από όλα..όμως και για κάτι άλλο...

..... γιατί ξεχάσαμε τι θα πει άνθρωπος, ούτε που το υπολογίζουν κάποιοι ότι δεν είμαστε 7,7 δις άνθρωποι, αλλά είμαστε 7,7 δις διαφορετικοί και μοναδικοί άνθρωποι.

Εσύ που διαβάζεις τώρα, είσαι ένα μοναδικό ανθρώπινο κατασκεύασμα, που όμοιο του δεν έχει υπάρξει πότε στο παρελθόν και ούτε θα υπάρξει στο μέλλον, στο σύνολο των χαρακτηριστικών του, εξωτερικών και εσωτερικών.

Μπορείς να καταλάβεις πόσο σπάνιος είναι ο κάθε ένας από εμάς και πόση μα πόση αξία έχεις εσύ που διαβάζεις αυτές τις προτάσεις;

Αυτή την ομορφιά της μοναδικότητας,της σπανιότητας του ανθρωπίνου είδους προσπαθούν να την καταργήσουν, στο όνομα της… ισότητας….εκπαιδεύοντας μας ότι όλοι είμαστε ίδιοι, σαν ένα κοπάδι από πρόβατα που δεν έχουν μοναδικά το κάθε ένα χαρακτηριστικά και χαρίσματα.....βλέπεις όπου τους βολεύει η ισότητα...όπου βολεύει η διαφορετικότητα. (Υποκριτές θα τα πούμε και σε επόμενο άρθρο!)

Σκέψου... αν ένα διαμάντι σπάνιο, που τι είναι, ένα είδος πετρώματος που απλά το εντοπίζεις δύσκολα,  αξίζει εκατομμύρια δολάρια..... εσύ που δεν είσαι ορυκτό αλλά άνθρωπος και που όμοιος του δεν υπάρχει στο παρελθόν και ούτε θα υπάρξει στο μέλλον, που είσαι.. όχι σπάνιος αλλά μοναδικός, πόσα αξίζεις;

Νομίζω δεν αρκούν τα χρήματα όλου του κόσμου για μια, μία μόνο ανθρώπινη ζωή.

Και όμως, μας έκαναν μέσα από την ισότητα και την νέα ψηφιακή εποχή να μην υπολογίζουμε την ανθρώπινη αξία...και θα την υπολογίσουμε αργά...μέτα τον τρίτο μεγάλο πόλεμο, όταν θα ταξιδεύουμε με τα πόδια για ημέρες για να βρούμε άνθρωπο και να μιλήσουμε μαζί του, όπως είχε πει κάποιος αγαπημένος μας Άγιος.



Ποιοι βραβεύονται λοιπόν στις ημέρες μας;

Αυτοί που εκμεταλλεύονται τον θάνατο και την ανθρώπινη θλίψη, με αντάλλαγμα την καριέρα τους και την προσωπική τους εξέλιξη, βυθίζοντας την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Οι παρακάτω εικόνες μιλάνε από μόνες τους, και δεν θέλω να δείξω τα πρόσωπα, όχι, θέλω να αναδείξω πόσο μεγάλη ζημιά έχει υποστεί η ανθρώπινη συνείδηση, μια ζημιά που πλέον και όπως φαίνεται δεν επιδιορθώνεται με συμβατική θεραπεία.




























Rick
Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours