Καθόμαστε σε ένα τραπέζι, κάποιος ανοίγει ένα θέμα..

Άκουσα τον τάδε να λέει το τάδε και είχε δίκιο, τα είπε ωραία....είναι μορφωμένος, πτυχία, γνώσεις, είναι μέσα στα πράγματα, φοράει γραβάτα.... είπε για τα κρυφά συμφέροντα, είπε για τα κράτη που είναι πίσω από αυτά, και αφού τα λέει αυτός είναι έγκυρος,  δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από αυτό…τα συμφέροντα των κρατών κατά των καταπιεσμένων λαών... ο ορυκτός πλούτος, το χρήμα, τα εδάφη.... όλα γίνονται  για τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών και των κυβερνήσεων!

Αυτοί ελέγχουν τα πάντα....αυτοί είναι πίσω από τα πάντα!

Και εκεί ξεκινάει η συζήτηση, εκεί βγαίνουν οι άσοι του Εγώ από το μανίκι του καθενός!

Εγώ λέει ο ένας άκουσα αυτό, Εμένα μου είπε ένας πολύ υψηλά ιστάμενος το άλλο και πάει λέγοντας… και όλοι συμμετέχουν σε μια εξοντωτική μάχη συνειδήσεως, ό ένας πυροβολεί τον άλλον με την άποψη του, με τις αποκλειστικές του πληροφορίες που κατατροπώνουν τον αντίπαλο, κι ας μην είναι δικές του, κάνει όμως χρήση τους, γιατί η επικράτηση του Εγώ είναι ο υπέρ πάντων αγών.

Είναι πολύ δύσκολο να μπεις σε μια τέτοια συζήτηση με ανθρώπους που δεν έχουν μάθει να ακούν, ή καλύτερα ακούν μόνο τον εαυτό τους ή μόνο αυτούς που εκείνοι θεωρούν καταξιωμένους, αν παρατηρήσεις έτσι έχει στελεχωθεί η κοινωνία μας, το δείγμα μιας μικρής παρέας σε ένα καφέ της γειτονίας είναι ενδεικτική του τι επικρατεί εκεί έξω στη ζούγκλα.

Είναι ακόμη πιο δύσκολο όμως να ακούς και να μην μιλάς!

Ναι..αν και βλέπεις ο ίδιος με τα μάτια σου κάποια πράγματα, ξημεροβραδιάζεσαι επάνω σε αυτά που βλέπεις και καταγράφεις, συγκρίνεις μετράς, αναλύεις, φιλτράρεις, διαβάζεις…. αφιερώνεις όλο σου τον χρόνο στην αναζήτηση του τι δεν μας αφήνει να είμαστε ευτυχισμένοι, τι μπορούμε να αλλάξουμε και τι θα γίνει αν δεν αλλάξουμε…. και φθάνει η στιγμή, ένα πρωί ή ένα βράδυ, σε κάποιο μαγαζί της εποχής μας, η τράπουλα του Εγώ να μοιράζεται στην παρέα στη οποία ο κάθε ένας έχει την δική του συγκεκριμένη απασχόληση και η μάχη για το ποιος θα αδειάσει πρώτος την μπαταρία του άλλου ξεκινά…

Την στιγμή εκείνη είναι ηρωικό να αποχωρήσεις από το παιχνίδι….

Η σιωπή σε ότι στραβό και κουτσό αν ακούσεις, είναι νίκη.

Είναι η μόνη επιλογή πιστεύω η οποία μπορεί να σε αναδείξει νικητή, σε μια τέτοια εξουθενωτική μάχη ενεργειών και τέτοιες μάχες στήνονται κάθε μέρα σε πολλά σημεία της χώρας.
Αν κάνεις το λάθος και συμμετάσχεις και μιλήσεις και απαντήσεις, αυτά που θα πεις όσο σωστά και να είναι, με όποιον τρόπο και να τα αποδείξεις, μιλάς σε ανέτοιμα αυτιά...θα σου βγάλει ο άλλος ένα φουλ του... Εγώ και σε τελείωσε......!

Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν είναι αυτόι που "θα σκοτώσουν" αυτόν ή αυτούς που καταλαβαίνουν!

Μια συζήτηση δεν φαίνεται ότι είναι μάχη.......στην αρχή.
Και είναι μάχη γιατί μετά από κάποια ώρα μπαίνει το Εγώ στη μέση!

Εκεί όμως που λείπει το υπερτροφικό και άρρωστο Εγώ μας, κάθε συζήτηση είναι προς όφελος όλων όσων την κάνουν, όσων ακούν και όσων μιλούν.

Αυτό που θέλω να πω, σε όσους έχουν καταλάβει που είμαστε και τι γίνετε τριγύρω μας, είναι ...κουράγιο, υπομονή και κατά τόπους σιωπή.... εκεί έξω στη ζούγκλα!


Rick
Share To:

Post A Comment:

3 comments so far,Add yours

  1. Σήμερα σε ένα ποστ μου στο φ/β μια κυρία άρχισε να παραθέτει κατεβατά (αντιγραφή) προκειμένου να υποστηρίξει την άποψη της. Πάνω από 10 repost που το καθένα για να το διαβάσεις θέλεις ενα μισάωρο. Αμέσως χτύπησε το καμπανάκι. Είναι ακριβώς αυτό που περιγράφεις πιο πάνω.

    Το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που διάβασαν μια άποψη και χωρίς να έχουν απολύτως κανένα αντικειμενικό κριτήριο για να υποστηρίξουν την άποψη αυτή - εκτός από το υποκειμενικό κριτήριο ότι "τους κάνει" - αρχίζουν τα κατεβατά, τη στιγμή που στο διαδίκτυο ποστ πάνω από 20 σειρές είναι καταδικασμένα στην αφάνεια...

    Και όπως πολύ σωστά αναφέρεις τότε πρέπει να έχεις το σθένος και να αποχωρήσεις από μια ανούσια αντιπαράθεση. Να αποχωρήσεις όχι γιατί δεν έχεις επιχειρήματα, αλλά γιατί και να τα πεις θα πάνε χαμένα. Και το χειρότερο θα έχεις χάσει χρόνο και ενέργεια, σε μια εποχή που η ενέργεια και ο χρόνος κοστίζουν "χρυσάφι".

    ΑπάντησηΔιαγραφή