Κάποτε θυμώνουν οι καιροί. 

Πνίγουν τις πόλεις, καίνε τα δάση, καίνε ανθρώπους ζωντανούς, καταστρέφουν καλλιέργειες, αφανίζουν κόπους πολλών ετών.

Έτσι θύμωσαν αρκετές φορές εφέτος, όπως και όλα σχεδόν τα τελευταία χρόνια. 

Α... φταίει η κλιματική αλλαγή, μας λένε!

Φταίει ο άνθρωπος, που με την καταναλωτική του μανία μολύνει το περιβάλλον, ανατρέπει την ισορροπία των στοιχείων της φύσεως και προκαλεί την βίαιη αντίδραση της με τα καταστροφικά αποτελέσματα.

Και ποια είναι η λύση; 

Η πράσινη επανάσταση λένε!

Να υιοθετηθούν άμεσα εναλλακτικές μορφές ενέργειας, φιλικές προς το περιβάλλον ώστε να σταματήσει η καταστροφή του και να αναστραφεί η ξέφρενη αποδιοργανωτική του πορεία. 

Μια επανάσταση όμως, που δεν λέει να ξεκινήσει πέρα από κάποια περιορισμένης εμβέλειας μέτρα αδύναμα να αντιμετωπίσουν το φοβερό πρόβλημα.

Ο θυμός των στοιχείων της φύσεως εξακολουθεί να ξεσπά βίαιος και αυτοκαταστροφικός. Είκοσι αιώνες πριν, ο «γιος της Βροντής», μέσα σε μία σπηλιά της Πάτμου, έβλεπε τον θυμό των άψυχων στοιχείων της φύσης εξαιτίας της ασέβειας και της κακίας των κατοίκων της γης και σημείωνε επανειλημμένως με πόνο ότι, οι άνθρωποι «ου μετενόησαν εκ των έργων αυτών». 

Μασούσαν τις γλώσσες τους από τον πόνο, βλαστημούσαν με μανία τον θεό και «ου μετενόησαν»! 

Ο θεοφόρος Απόστολος είδε το μέλλον, είδε την εποχή μας, την περίοδο τούτη της μεγάλης αποστασίας από το θέλημα του θεού. Και μας προειδοποίησε ότι ο θυμός των στοιχείων της φύσεως θα συνεχιστεί αυξανόμενος.

Σε λίγο θα μασούμε τις γλώσσες μας από τον πόνο. Πολλοί θα επιμένουν να φωνάζουν για μέτρα, οι πάντες όμως θα περιφρονούν τον έναν και μοναδικό δρόμο: τη Μετάνοια. 

Γι’ αυτό και ο τραγικός λόγος «ου μετενόησαν» του Θεολόγου μαχητού θα αντηχεί στην ερημωμένη γη σαν από ραγισμένη καμπάνα πένθιμος και απειλητικός…. «ου μετενόησαν».!

Ήδη μετρούμε με θλίψη και πόνο το μέγεθος της συντελούμενης καταστροφής. Χειρότερη ωστόσο από το φυσικό κακό είναι καταστροφή που συντελείται στο πνεύμα, στις ψυχές των ανθρώπων. 

Οδηγούμαστε σε κοινωνία παρανοϊκή. 

Το ιερό ευαγγέλιο σ’ αυτά τα χρόνια καταπατείται αισχρός. Μάλιστα με το πρόσχημα μιας νόθου αγάπης. 

Το καλό παρουσιάζεται ως ψυχασθένεια ενώ το κακό προβάλλεται ως πρόοδος και δημιουργία. Πλέον η διαστροφές θεωρούνται απλώς διαφορετικός προσανατολισμός, ενώ η φυσιολογική σκέψη και συμπεριφορά παρουσιάζεται ως αποτρόπαιος ρατσισμός. Και ακόμη είμαστε στην αρχή του φαινομένου.

Αύριο που θα οδηγηθούμε;

Διότι κάθε μέρα που περνάει προσθέτει ανομία στην ανομία, ασέβεια στην ασέβεια, αποστασία στην αποστασία. Έχουν ήδη σκληρύνει απίστευτα οι καρδιές των ανθρώπων. Απολιθώθηκαν μέσα στην πείσμονα αμετανοησία τους.

Και όπως φαίνεται, η σκληροκαρδία θα συνεχίζει να αυξάνει. Θα φτάσει και θα ξεπεράσει εκείνο των ανθρώπων προ του Κατακλυσμού.

Γι’ αυτό και είναι καιρός πένθους ο παρών καιρός. Πένθους και θρήνων. Ας θρηνήσουμε, ας πενθήσουμε με μετάνοια οι πιστοί. Μήπως μας λυπηθεί ο κύριος, επέμβει και αναβάλει τα αποτελέσματα των αφρόνων ενέργειων μας.

Αύριο θα είναι πολύ αργά... 


περιοδικό Σωτήρ
Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours