Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2017

Η σημερινή συμφωνία για τον EastMed πιθανώς να μας βάλει σε μπελάδες


 



Η επίσκεψη σήμερα του πρωθυπουργού του Ισραήλ στην Θεσσαλονίκη είναι κομβικής σημασίας, όχι μόνο για τον αγωγό East-med αλλά και για κάτι άλλο που θέλει προσοχή από την ετοιμόρροπη και αφερέγγυα κυβέρνηση του κ. Τσίπρα.



Σε μια δήλωση του, o νυν πρωθυπουργός, αναφέρει ότι: «η στρατηγική της Ελλάδας να καταστεί ενεργειακός κόμβος, πιθανά νέα κοιτάσματα τόσο στην ΑΟΖ της Κύπρου, του Ισραήλ, αλλά και της Ελλάδας, δίνουν μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα προοπτική στη συνεργασία των τριών χωρών..».

Από αυτό δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι σιγά σιγά ετοιμάζονται να ανακηρύξουν Αοζ.

Βέβαια αυτό θα μας βάλει σε μπελάδες με τους απέναντι, διότι η Τουρκία δεν πρόκειται από την μία να δεχτεί την ανακήρυξη του ενιαίου Κουρδιστάν (ενός κράτους που είναι υπό σύσταση και αποτελείται από τουρκικά εδάφη) και παράλληλα να αποδεχτεί την ανακήρυξη Αοζ στα νερά του Αιγάιου.

Αυτές οι δύο ανακηρύξεις όσο πάνε και πλησιάζουν να ανακοινωθούν και μάλιστα το ίδιο περίπου διάστημα.

Δεν χρειάζεται να μας πει κάποιος αναλυτής ή ειδικός επι των θεμάτων ασφαλείας της χώρας μας, για το πώς ακριβώς θα αντιδράσει η Τουρκία σε περίπτωση που συμβεί κάτι τέτοιο.

Μας το λέει η λογική και το ξεδίπλωμα των εξελίξεων.

Με αυτά τα δεδομένα, η Τουρκία θα χάσει στην κυριολεξία γη και ύδωρ, από τη μια το Β.Κουρδιστάν και από την άλλη τα νερά της Μεσογείου.

Άρα αυτοί που γνωρίζουν, δεν θα έπρεπε να πανηγυρίζουν για τις δηλώσεις του κ. Τσίπρα, ούτε βέβαια για την κατασκευή αυτού του έργου. Γιατί δεν είναι μόνο η χώρα μας στο παιχνίδι και δεν είναι όλα υπεραισιόδοξα όπως μας τα παρουσιάζουν.

Τι να τα κάνεις τα οφέλη όταν θα ξεσπάσει ο πόλεμος;

Όταν παρακολουθείς τις εξελίξεις, θα σου πάρει πολύ λίγο χρόνο για να καταλάβεις ότι, οι κινήσεις που γίνονται αυτή τη στιγμή σε θέματα ενεργειακής προμήθειας από μέρους της Ε.Ε, γίνονται ξεκάθαρα στα πλαίσια ενός σχεδίου ενεργειακής απεμπλοκής και ανεξαρτησίας της Ευρώπης από την Ρωσία.

Η κρίση πριν μερικά χρόνια στην Ουκρανία, έδωσε ένα μάθημα στους ευρωπαίους ηγέτες και σε αυτούς που τους κινούν παρασκηνιακά, ότι η ενεργειακή πολιτική της Ε.Ε θα ασκούταν με μοναδικό στόχο τα επόμενα χρόνια να απαγκιστρωθεί ενεργειακά από την Ρωσία.

Το διάστημα εκείνο της ανάφλεξης στην Ουκρανία, η Ρωσία είχε το πάνω χέρι από πολλές απόψεις και μια παράμετρος ήταν η ενεργειακή εξάρτηση της γηραιάς από την Ρωσία.

Ήδη είχαν ξεκινήσει διαδικασίες κατηγορίας της Gazprom που κατά διάρκεια της κρίσης πάγωσαν, κατηγορίες όπως περιορισμένη ενεργειακή εκμετάλλευση του ρωσικού φυσικού αερίου από ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη, που δεν είχαν το δικαίωμα να μεταπωλήσουν το φυσικό αέριο, αθέμιτη τιμολόγηση κλπ, κατηγορίες που σαν τελικό αποδέκτη είχαν τον ίδιο Ρώσο πρόεδρο και την πολιτική "εκβιασμού" που ασκούσε.

Η κρίση και εν τέλει ο εμφύλιος και η παρατεταμένη αστάθεια στην περιοχή που κρατάει ακόμη και σήμερα, ξεκίνησε από την μη αποδοχή του τότε πρωθυπουργού της Ουκρανίας (Γιανούκοβιτς) του ευρωπαϊκού οράματος, μιας ασαφώς διατυπωμένης συμφωνίας σύνδεσης με την ΕΕ, που πρόσφερε στο ουκρανικό κράτος ελάχιστα πλεονεκτήματα εν συγκρίσει με τα πλεονεκτήματα που τότε πρόσφερε η Ρωσική πλευρά, όπως άμεση ενίσχυση της χώρας με 15 δις και παράλληλα μείωση της τιμής του φυσικού αερίου.

Κάτι ανάλογο προσφέρθηκε και στην Ελλάδα το 2009, που είχε σαν αποτέλεσμα να ακολουθήσει η πτώση της τότε ελληνικής κυβέρνησης και την εισαγωγή της χώρας στα «σαλόνια» του ΔΝΤ.

Αποτέλεσμα κατά την ουκρανική κρίση ήταν η υποχώρηση της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ, και την Ρωσία, πέρα από τον στρατιωτικό εκφοβισμό, να ασκεί και ενεργειακό "εκβιασμό" κάτι που δεν άφηνε και πολλά περιθώρια στους ευρωπαίους ουκρανούς και τους συμμάχους τους και στα σχέδια τους στην περιοχή.

Απαραίτητα λοιπόν η Ουκρανία και η Ευρώπη συνολικά, θέλει να απεξαρτηθεί από το ρωσικό φυσικό αέριο και να ενισχύσει την προοπτική εναλλακτικής μεταφοράς ενέργειας από άλλες πηγές.

Κατά αυτόν τον τρόπο πετυχαίνει την ενεργειακή της απεξάρτηση από τον κίνδυνο των ρωσικό στα ανατολικά σύνορα της( εξ ου και προωθούνται νατοϊκά στρατεύματα σε κράτη όπως η Πολωνία Εσθονία Λιθουανία), την μη ενίσχυση της ρωσικής οικονομίας από την Ευρωπαϊκή αγορά, όποτε στερούνται χρήματα από τον ρωσικά ταμεία και το σημαντικότερο όλων είναι η προετοιμασία μιας επίθεσης στη Ρωσία, σε περίπτωση που κριθεί ότι στέκεται εμπόδιο ανυπέρβλητο για τους εκφραστές της νέας παγκόσμιας εποχής.

Δηλαδή εάν κάποιοι σχεδιάζουν να χτυπήσουν την Ρωσία, πρώτα θα πρέπει να μην εξαρτούνται ενεργειακά από τον "εχθρό", ώστε όταν έρθει η ώρα και απελευθερωθούν οι κανόνες εμπλοκής, τότε να μην ξεμείνουν από ενέργεια και να μπορέσουν να την αντιμετωπίσουν.

Μη σε κουράσω άλλο, απλά καταθέτω μερικές διαδικτυακές σκέψεις για την σκοπιμότητα της τριμερούς σημερινής συνάντησης του κ.Τσίπρα με τον ισραηλινό ομόλογο του και έχω την άποψη ότι δεν είναι συμφωνία για πανηγυρισμούς αλλά για προβληματισμό.


Προβληματισμό διότι πατάμε, καιρό τώρα, σε δύο βάρκες και εξ ορισμού, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα εξαναγκαστούμε να προχωρήσουμε στην ανακήρυξη Αοζ που θα μας βάλει σε μεγάλες περιπέτειες με την Τουρκία, ειδικά τώρα που η χώρα είναι στην εντατική και με μηχανική υποστήριξη.

Η κατασκευή αυτού του αγωγού που παρακάμπτει τα συμφέροντα της Ρωσίας, προφανώς θα φέρει ρήξη με την Ρωσία, όπως επίσης και θα μας οδηγήσει σε ευθεία σύγκρουση με την Τουρκία, που ήδη το γνωρίζει και ετοιμάζεται για κάτι τέτοιο.


Γίνεται αντιληπτό ότι το διάστημα αυτό θα πατάμε σε μία βάρκα, αυτήν της Δυτικής συμμαχίας και των "έμπιστων δίχως δόλο" πιστωτών μας, που όπως βλέπουμε καιρό τώρα... μπάζει νερά.



   

16.6.2017

Share:  

0 comments:

Δημοσίευση σχολίου